Permanentnie wysiedleni: afgańscy uchodźcy i ich znaczenie dla Europy

Afgańczycy to druga największa grupa osób ubiegających się o azyl w Europie, a ich liczba ciągle rośnie

ECFR Alumni · Editor, China Analysis
Senior Policy Fellow
Full text available in English
Also available in

Afgańczycy to druga największa grupa osób ubiegających się o azyl w Europie, a ich liczba ciągle rośnie. Aby powstrzymać napływ uchodźców z Afganistanu, Europa musi zwrócić się do partnerów w Azji współpracując nie tylko z Kabulem, ale także z jego sąsiadami, w szczególności zaś z  Chinami, Pakistanem, Indiami i Iranem.

2015 rok był najkrwawszym okresem w Afganistanie od początku inwazji USA, kiedy odradzający się Taliban zmusił cywilów do opuszczenia swoich domów. W tym roku „Wiosenna ofensywa” prowadzona przez grupy bojowników spowodowała dalszą falę przemocy.

Rząd w Kabulu nie daje sobie rady, by nawet policzyć ile osób przemieszcza się przez niekontrolowane granice państwa, już nie mówiąc o walce z przemytnikami, zapewnieniu schronienia uchodźcom wewnętrznym czy pomocy uchodźcom, którzy powracają.

Europa ma moralną odpowiedzialność oraz ważne interesy w tym regionie, dlatego powinna podjąć odpowiednie działania. Kryzys uchodźczy w szerszym spojrzeniu nadweręża relacje z UE, a Afganistan cierpi z powodu drenażu mózgów.  Znaczna liczba Afgańczyków, którym udaje się dostać do Europy, to wykształcone osoby pochodzące z klasy średniej, które są niezmiernie ważne dla odbudowy kraju.

Europa może udzielić pomocy poprzez koordynację powrotu uchodźców do bezpiecznych obszarów kraju i wesprzeć Kabul w opracowaniu spójnej polityki migracyjnej. UE może także skierować pomoc humanitarną do wysiedlonych osób, dzięki czemu nie będę one zmuszone do ucieczki z kraju. Decydujące znaczenie będzie miała współpraca z innymi azjatyckimi rządami w celu poprawienia sytuacji Afgańczyków w regionie, których wiele przybywa do Europy po miesiącach lub latach przebywania w Iranie czy Pakistanie. Z powodu konfliktu lub braku odpowiednich możliwości w tych sąsiednich krajach Afgańczycy migrują dalej do Europy.

Dlatego też kraje te wraz z Indiami i Chinami, największymi mocarstwami regionu, mają istotny interes w stabilizacji Afganistanu. Pekin w szczególności może dać impuls gospodarczy poprzez włączenie Afganistanu do projektu infrastrukturalnego nowego Jedwabnego Szlaku (Jeden pas, jedna droga / One Belt, One Road) oraz wzmocnić presję na Pakistan, by Talibowie podeszli do negocjacyjnego stołu.

Autorka publikacji, Angela Stanzel, napisała:

“Nadzieje Afgańczyków na lepszą przyszłość w ich państwie z czasów wyborów w 2014 roku okazały się złudne. Perspektywy kraju w zakresie bezpieczeństwa, polityki i gospodarki są coraz gorsze. Dopóki nie nastąpi poprawa, uchodźcy będą dalej napływać do Europy i trudno będzie przesiedlić tych, którzy powracają.”

“Unia Europejska i jej państwa członkowskie powinny zobowiązać się do długoterminowej pomocy humanitarnej, pomocy rozwojowej i obecności wojskowej. Byłby to sygnał dla Afgańczyków, że nie zostaną porzuceni na pastwę losu, a także dla grup bojowników, takich jak ISIS i Taliban. Byłby to także ważny impuls  dla tych, którzy są w Afganistanie i wahają się, czy dołączyć do bojowników, czy opuścić kraj, albo zostać i pomóc go odbudować.”

“Aktorzy w regionie – szczególnie Chiny, Indie, Iran i Pakistan – będą odgrywać kluczową rolę w określaniu przyszłości Afganistanu. Dzielą z Europą wspólny interes  stabilizacji Afganistanu, który zakłada uniknięcie wojny domowej, załamania gospodarczego, masowej fali uchodźców i wewnętrznych wysiedleń. Stworzenie warunków  bezpieczeństwa, które te państwa mogą pomóc dostarczyć, jest niezbędnym elementem każdych długoterminowych starań zmierzających do powstrzymania fali migracji do Europy.”